20 kwietnia Stolica Apostolska ogłosiła, że papież Benedykt XVI powołał mnie do sprawowania funkcji dziewiątego z kolei biskupa Springfield w Illinois. Jestem wdzięczny Ojcu Świętemu za zaufanie, jakim obdarzył moją osobę powierzając mi tę funkcję. Cieszę się z danej mi sposobności zamieszkania i pracy w Springfield, stolicy stanu Illinois, gdzie przez ponad dwadzieścia lat żył i pracował Abraham Lincoln. Prezydent Abraham Lincoln stał się dla mnie bohaterem od czasu mojej pierwszej wycieczki, na którą pojechałem do Springfield będąc w ósmej klasie. Moim zdaniem był on największym prezydentem w historii Stanów Zjednoczonych, potrafił utrzymać unię pomiędzy stanami w obliczu grożącego jej rozpadu podczas wojny secesyjnej. Zachowywanie jedności jest również jednym z najważniejszych zadań biskupa.

Podsumowania i pożegnania

Pomimo radości smutno mi opuścić moją rodzinę i przyjaciół w Chicago, szczególnie społeczność polonijną, którą znałem i do której należałem od młodzieńczych lat. Jestem wdzięczny Polonii za długoletnie, ciepłe przyjmowanie mojej osoby jako delegata księdza kardynała ds. Polonii z ramienia Archidiecezji Chicago. W ciągu siedmiu lat mojej posługi w charakterze biskupa pomocniczego Chicago w życiu polskiej społeczności wydarzyło się wiele ważnych momentów. Szczególnie pamiętną była śmierć naszego ukochanego rodaka, wielkiego papieża Jana Pawła II w 2005 r. Gdy chicagowska Polonia była pogrążona w żalu, odprawiałem Msze święte o spokój duszy zmarłego Ojca Świętego w siedzibie Związku Narodowego Polskiego w północnej części miasta, na cmentarzu św. Wojciecha w Niles oraz w szkole średniej św. Rity na południu. Rok później miałem zaszczyt celebrować polową Mszę żałobną za papieża na parkingu kościoła Pięciu Braci Męczenników przy tym samym ołtarzu, przy którym papież Jan Paweł II odprawiał Mszę świętą w 1979 r. Brałem w niej wtedy udział jako bardzo młody kapłan i dobrze ją pamiętam.

Miałem również zaszczyt witać w imieniu Archidiecezji Chicago wielu dostojników kościelnych i państwowych przybywających z Polski. Podejmowałem Jego Ekscelencję kardynała Józefa Glempa, prymasa Polski oraz kardynała Stanisława Dziwisza, byłego sekretarza papieża Jana Pawła II, jak również wielu innych biskupów i księży z Polski, którzy odwiedzali Chicago. Witałem także prezydenta Lecha Kaczyńskiego i jego brata, premiera Jarosława Kaczyńskiego, podczas ich wizyty w Chicago. Planowałem też ponowne spotkanie z prezydentem Lechem Kaczyńskim w ubiegłym miesiącu, ale zamiast tego koncelebrowałem z kardynałem George’m Mszę żałobną w katedrze Świętego Imienia, po tragicznej katastrofie lotniczej, w której zginął prezydent Kaczyński, jego żona i towarzyszące mu osoby, w tym pan Wojciech Seweryn, artysta i projektant Pomnika Ofiar Katyńskich na cmetarzu św. Wojciecha w Niles, Illinois.

Dużo mojego czasu i starań poświęciłem na współpracę z Seminarium Duchownym Biskupa Abramowicza. Kilka razy odwiedziłem też Polskę, w tym raz wspólnie z kardynałem Georgem, rekrutując seminarzystów do posługi w Archidiecezji Chicago. Wysiłki te zaowocowały wyświęceniem wielu wspaniałych mężczyzn na księży w naszej archidiecezji.

Z radością wspominam liczne inne wydarzenia, jak np. wizyty w parafiach z okazji udzielania sakramentu bierzmowania, czy też innych uroczystości. Cieszyłem się maszerując każdego roku w paradzie 3 Maja, oraz święcąc wieńce żałobne składane pod pomnikiem Tadeusza Kościuszki w pobliżu Adler Planetarium.

Dumny jestem z mojego wkładu w ustanowienie i publikowanie niniejszego miesięcznika Katolik, będącego jedynym tego typu diecezjalnym czasopismem, ukazującym się w języku polskim w Stanach Zjednoczonych. Jestem wdzięczny kardynałowi George’owi i wszystkim, dzięki którym było to możliwe.

Żegnając przyjaciół

Chciałbym również zaznaczyć, że szczerze doceniam posługę kolegów księży i biskupów z Archidiecezji Chicago, z którymi dane mi było współpracować przez ostatnie trzydzieści dwa lata. Przede wszystkim, dziękuję Jego Ekscelencji, kardynałowi Francisowi George’owi, arcybiskupowi Chicago za bycie moim prawdziwym mentorem w ciągu ubiegłych trzynastu lat, kiedy to miałem zaszczyt służyć jako jego kanclerz, proboszcz kościoła św. Konstancji oraz jako biskup pomocniczy. Cieszę się, że nadal będziemy razem pracować w winnicy, jaką jest stan Illinois, wchodzący w skład tej samej kościelnej prowincji Chicago.

Z czasem na moje miejsce zostanie powołany nowy biskup pomocniczy. Kardynał George obiecał, że poprosi Ojca Świętego, aby nowy biskup pomocniczy znał język polski. Proces ten potrwa kilka miesięcy. Do momentu wyznaczenia nowej osoby, kardynał George poprosił biskupa Tadeusza Jakubowskiego, emerytowanego biskupa pomocnicznego o sprawowanie funkcji delegata ds. Polonii z pomocą ks. Kazimierza Garbacza, zajmującego stanowisko dyrektora Biura ds. katolików europejskich.

Jadąc do Springfield, zachowam Was w swoim sercu, myślach i modlitwach. Módlcie się też za mnie, proszę, abym podołał swoim nowym duszpasterskim obowiązkom.